...همه مان خواهیم سوخت

برگرد جهان می گردیم

noreply@blogger.com (Hellawaits) — Wed, 12 Nov 2008 14:55:00 +0000

این آلبوم جدید Razorlightمحشره! یکی از بهترین آلبوم هایی که تو چند سال اخیر شنیدم. من خیلی ازکارهای قبلیشون خوشم نمی اومد (البته America بدکی نبود) اما این آلبوم واقعا حرف نداره، الان بیش از یک هفته است که دارم تمام وقت گوش می کنم و هنوز خسته نشدم.

زمستون اومده و هوا بد سرد شده، نه به سردی پارسال اما دیگه نمی شه بیرون کافه نشست و یه قهوه حسابی خورد. این ممنوعیت سیگار باعث شده زندگی ما تیره و تار بشه دیگه. بیرون سرده و آدم هی می لرزه و این باد هم که همه سیگار رو به هدر می ده، تو بشینی هم که نمی شه دود کرد و اصلا قضیه رو ناقص می کنه. تو این سرما مردم همه در حال خرید ان، مثلا وضع مالی خراب شده اما همه دارن چندین برابر قدیم ها خرید می کنن. این قدر که ماشین با پلاک 2008 می بینم سالهای پیش ماشین 2007 و 2006 تو خیابون نبود.

من نمی دونم تو این چند ساله سلیقه ام عوض شده یا واقعا امسال یه عالمه آلبوم خوب اومده؟ Kings of Leon خوب بود، Stereophonics رو خیلی پسندیدم و .... فکر می کنم 3 سال رادیو گوش کردن شاید ذايقه منو عوض کرده و باعث شده Brit Pop رو خیلی بیشتر بپسندم. به هر حال به نظرم سال خوبی بوده برای موسیقی.

Razorlight - Wire to Wire

Cheers

نوروز آمده است

noreply@blogger.com (Hellawaits) — Sun, 23 Mar 2008 15:17:00 +0000

نوروز و سال نو همتون مبارک باشه. سال جديدی شروع شده.

اين چند سالی که اينجا بودم به جای شادی شب عيد بيشتر افسرده می شم. ايران هميشه موقع عيد می رفتيم شمال خونه مامان بزرگم، همه فاميل دور هم جمع می شديم و به مدت دو روز حدود ۳۰ نفر دور هم بوديم و خيلی خوش می گذشت. همه فاميل شاد و خوشحال تو بهترين لباس رسمی شون منتظر تحويل سال بودن. تو چنين جوی آدم واقعا حس نوروز بهش دست می داد. شلوغی فاميل و اين که همه دارن با هم حرف می زنن و ۵-۶ تا مکالمه داره روی هم ادامه پيدا می کنه و همه دارن بلند تر و بلند تر حرف می زنن که صداشون به هم برسه. تو همچين موقعی حس شادی و نويی همه جا رو می گرفت و به مدت ۲-۳ روز همه چيز غير از نوروز فراموش می شد.

اما اينجا تو اين ۳ سال اصلا همچين حالی رو نداشتم. سال اول که کاملا تنها بودم و لحظه تحويل سال تو اتاق استادم داشتم باهاش چونه می زدم. از پيش استادم که آزاد شدم به چندتا از بچه ها زنگ ردم اما همه سرشون شلوغ بود يا پيش خانوادشون بودن، تو اين وضع بهترين چيزی که به ذهنم رسيد اين بود که برم يه بطری شراب بخرم و بشينم بخورم. وقتی رسيدم اتاقم همخونه ای يونانيم و همکلاسی يونانيم منتظرم بودن، چون می دونستن سال نو ماست اومده بودن که من تنها نباشم. خلاصه نشستيم با هم تا صبح خورديم و چرت و پرت گفتيم. نمی خوام بگم خوش نگذشت اما حس نوروز نداشت.

دو سال بعد هم همينطور بود من و مريم با يه بطری شراب بوديم اما خوب اصلا حس نوروز نداشت. مهمترين چيز تو نوروز به نظر من شلوغی دور و بر آدم است. چيزی که برای من عجيبه بی اهميتيه نوروز بين ايرانی هاست. هيچ کس به تحويل سال خيلی اهميت نمی ده و اون عظمت نوروز رو هيچ کدوم به ياد نميارن. برای اکثريتشون نوروز يعنی يه سری مهمونی ايرانی. چطور می شه يه ايرانی عظمت و قدرت نوروز رو قراموش کنه؟ چطوری سر کريسمس خوشحال تر از نوروز می شن؟ نمی خوام بگم جشن گرفتن کريسمس و سال نو ميلادی بده، به عنوان قشر مهاجر بايد تو جشن های کشور ميزبان شرکت کنيم و با فرهنگشون آشنا بشيم اما هيچکدوم اين ها دليل نمی شه که جشن های خودمون رو فراموش کنيم و فرهنگ خودمون رو کنار بذاريم.

Ultravox - Vienna

Cheers

آدمکش ها را دوست داشته باشيم

noreply@blogger.com (Hellawaits) — Tue, 11 Mar 2008 17:16:00 +0000

از صبح دارم همينطور اين ور اون ور می دوم دنبال کارای جشن نوروزمون. بليط ها رو چاپ کردم، بعد بردم بريدمشون، دنبال وسايل نوازنده ها بودم خلاصه جونم در اومده. الان يه ساعته نشستم سر ميزم اما ديگه جون کار کردن ندارم. بيرون هم يک بادی مياد که ماشين آدم رو هم بلند می کنه، ۳۶ کيلومتر بر ساعت. انصاف هم خوب چيزيه آخه. تو اين باد که آدم نمی تونه از جاش تکون بخوره. دروغ نمی گم من ۹۰ کيلويی نمی تونستم صاف راه برم و باد مسيرم رو کج می کرد.

برای کارم بايد ۵۰ نفر رو مجبور کنم که بشينن و يه سری کارهايی رو بکنن و من بر اساس يافته هام يه سيستم جديد بسازم. آقا اين کار انجام بشو نيست که نيست. هيچ وقت فکر نمی کردم مردم اين قدر بی مرام باشن.

به عنوان يه آدمی که کارش IT و معمولا همه به عنوان Geek باهاش بر خورد می کنن احساس می کنم وظيفه دارم اين شخصيتم رو تو نوشته هام نشون بدم. چند هفته پيش تلويزيون داشت The Chronicles of Riddick رو نشون می داد و من خيلی ازش خوشم مياد به نظرم يکی از بهترين Sci-Fi Epic های چند سال اخير است و مردم خيلی بهش بی لطفی کردن. داستان خيلی خوبی داره، صحنه های Action خوبی داره و جلوه های ويژه اش (۵ دقیقه است دارم فکر می کنم تا فارسیش یادم اومد، کلمه مضحکیه) هم کاملا قابل باور کردنی و تر و تميزه. کسی که فيلم Dune رو پسنديده باشه حتما اين رو هم می پسنده. يکی از بهترين چيزهای فيلم اينه که بر عکس داستان های معمول اين روزها که شخصيت ها ناگهان يه قدرت پنهاني رو درون شون کشف می کنن و قهرمان می شن تو اين فيلم همه همون کاری رو می کنن که ازشون انتظار داری. هيچ کس متحول نمی شه و شخصيت ها دقيقا همونی هستند که از اول بوده اند و با پايبندی به اصل خودشون داستان رو جلو می برن و دقيقا اين تغيير نکردنشون باعث می شه که به قهرمان تبديل بشن.

قهرمان داستان يک قاتل فراريه، کسی که بجز خودش و يه دختر بچه به هيچ کس ديگر اهميت نمی ده و اين امر تغيير نمی کنه. با اينکه می دونيم آدم خوبی نيست اما دوستش داريم چون اونه که می تونه دنيا رو از يه بدی و سياهی خطرناک تر نجات بده. Riddick قبول داره که يه قاتله و به اين افتخار می کنه، به هيچ وجه سعی نمی کنه که آدم بهتری بشه يا به نجات دنيا کمک کنه، فقط سعی داره زنده بمونه و دختری رو که به روش خودش مثل دخترش دوست داره نجات بده. درسته که تو اين راه دنيا رو از دست يه نيروی پليد نجات مي ده اما اصلا چنين قصدی نداشته و جمله پايانی فيلم هم نشون می ده که حتی بعد از اين هم تغيير نمی کنه و همچنان دشمن جامعه می مونه. اين نمونه قهرمان پروری در نوع خودش مثال زدنيه. آدمی که در طول داستان خيلی ها رو به کشتن می ده و از کنار مرگ خيلی ها به راحتی می گذره، اگر به کسی کمک می کنه برای اينه که در اون لحظه بهش احتياج داشته و به محض اينکه افراد نقششون رو بازی کردن ديگه براش بی اهميت می شن، معمولا قهرمان خوبی نيست اما اينجا بهترين گزينه ماست پس دوستش داريم و می خواييم که پيروز شه.

سياهی تو اين فيلم موج می زنه، صحنه پردازی ها همه اون حس رو به آدم می دن که در انتظار يه پايان زيبا نباشيم، قرار نيست همه پليدی ها پاک شن فقط قراره نور ضعيف شمعی به محيط اضافه شه. اگر ديدينش و خوشتون نيومده حتما يه بار ديگه امتحان کنين و اگر نديدينش و فانتزی دوست دارين حتما ببينينش.

Toploader - Achilles Heel

Cheers

پ.ن. از ديروز تا حالا دارم زور می زنم اينو پست کنم، FTP قاطی کرده بود اشکم در اومد تا پست کردمش.

با کتاب هايمان بازی کنيم

noreply@blogger.com (Hellawaits) — Wed, 13 Feb 2008 15:40:00 +0000

خب بعد از گذشت مدت ها امروز وقت کردم يه سری به اينجا بزنم و چيزی بنويسم. از اينجا به يه بازی دعوت شدم که نميشه اين دعوت رو زمين انداخت.

کتابی که نخوندم:

يکی از کتاب هايی که نصفه خوندم و خيلی هم ناراحتم و چون داغش تازه است اول می گم اين کتابه:
The Diamond Age

يه کتاب تخيلی از يکی از نويسنده های مجبوبم به اسم Neil Stephenson. داستان کتاب تا حدی در ادامه کتاب ديگری به اسم Snow Crash است البته اين ادامه بودن در اين حد است که بعضی شخصيت های کتاب اول توی اين کتاب هم هستن اما حدود ۳۰-۴۰ سال بعد. اما کل داستانشون به هم هيچ ربطی نداره.

و اما چرا اين کتاب نصفه است؟ اولا که اين آقا کلا نويسنده ملاليست. معمولا ۱۵۰-۲۰۰ صفحه اول کتاب هيچ داستان مشخصی نداره و خط ماجرايی خاصی هم نداره بلکه ۶-۷ داستان مختلف و بی ربط به هم رو هم زمان جلو می بره تا اينکه در اواسط کتاب اين ماجراها کم کم به هم ملحق می شن و تازه داستان شکل می گيره. اگر تا اونجای کتاب رو تاب بياری ديگه نمی تونی زمين بذاريش اما خب به اونجا رسيدنش کمی سخته. خب من حدود صد صفحه از اين کتاب رو خوندم تا اينکه در گير کار شدم و وقت نمی کردم که کتاب بخونم بعد که بر گشتم سرش نه چيزی يادم ميومد نه اصلا می دونستم که تا کجاش رو خوندم اين شد که گفتم باشه سر فرصت برگردم از اول بخونم و همين شد که فعلا نيمه کاره مونده.

کتاب ديگه ای که هيچ وقت نتونستم بخونم" سيمای زنی در میان جمع" نوشته هاينريش بل بود. هميشه اينو شروع می کردم ولی يه خورده که جلو می رفتم اينقدر اسم و شخصيت توش بود که من همه رو با هم قاطی می کردم و بيخيال می شدم. واقعا بی انصافيه اين همه شخصيت رو تو ۳۰ صفحه معرفی کردن.

آخرين کتابی که هيچ وقت تمومش نکردم A Change of Skin اثر Carlos Fuentes بود. اينو من يه شب شروع کردم و تا وسط کتب خوندم و ديدم اصلا يادم نمياد که چی خونده بودم. خواستم چند صقخه بر گردم عقب ديدم واقعا اين جاهاشو يادم نمياد، دوباره از اول شروع کردم اما اين دفعه کاملا گيج شدم که اصلا جريان چيه و به نظرم شخصيت ها در هم گم شدن. اين بود که بی خيالش شدم. بعد ها يکی ار دوستام خوندش و بهم گفت که بايد باهاش تا کنی تا تموم شه وگرنه وسط داستان کلا همينه و همه گيج می زنن اما خب از اون موقع هنوز نتونستم پيداش کنم که بخونمش.

Tom Petty - Learning to Fly

Cheers

سال نو و کریسمس مبارک و این حرف ها

noreply@blogger.com (Hellawaits) — Mon, 07 Jan 2008 16:37:00 +0000

خب بعد از مدت ها امروز وقت کردم يه سری به اينجا بزنم. اولا که اگه اهلشین سال نو و کریسمس تون مبارک. اگرم نیستین که امیدوارم تعطیلات خوش گذشته باشه. اگر حتی تعطیل هم نبودین که دیگه هیچی امیدوارم کلا خوش باشین. راستش تو اين مدت خيلی سرم شلوغ بود چون داشتم کارم رو عوض می کردم. بايد کارهامو تو شرکت راست و ريست می کردم، کارهای نصفه نيمه ام رو کامل می کردم و آخرها هم داشتم همکارم و جانشينم رو با بخش های سيستم که کار من بودن آشنا می کردم که بعد از من بتونن باهاش ور برن و برای هر اشکال کوچيکی بهم زنگ نزنن.

اين ها که تموم شد دنبال کارهای اينجام بودم که کارت بگيرم و اجازه پارک و قرارداد امضا کنم و هزار و يک جور بلا. اين وسط يه کنقرانس هم بايد می رفتم که ديگه اصلا از من رو خواب و زندگی انداخت. تا به تعطيلات رسيدم هم يک سری از دوستامون اومدن پيش مون و مشغول توريست بازی بوديم و در مجموع توی تعطيلات فکر کنم وقت کردم ۴ بار Email چک کنم. ولی انصافا خوش گذشت و اميدوارم که به شما هم خوش گذشته باشه.

يک سری چيز هايی تو اين مدت ديدم که بايد در موردشون بنويسم. حالا نه البته،بعدا.

T-Rex - Chidren of The Revolution

Cheers

ورزش جانوران

noreply@blogger.com (Hellawaits) — Fri, 23 Nov 2007 13:24:00 +0000

چند روز پيش تو دانشگاه One World Week بود که برای بزرگداشت مليت های مختلفيه که تو دانشگاه هستن. خيلی خوب بود. در حين اين مراسم يه بکس کانگارويی هم بود. اينم ويديوش.من و دوستم سهيل داريم می جنگيم. من کانگارو آبيم.

Cheers

بازی، بازی، بيا بريم بازی

noreply@blogger.com (Hellawaits) — Fri, 16 Nov 2007 11:45:00 +0000

راستش يه سری چيزها می خواستم تعريف کنم اما حال و حوصله اش رو ندارم. بعدش هم به يه بازی دعوت شدم و از اونجا که امروز رييس هام نيومدن گفتم وقت وقت بازيه. قبل از بازی اينو بگم که يه بازی به اسم Assassin's Creed خريدم و امروز تو انگليس پخش می شه، بازی رو من ۳ هفته پيش خريدم و پريروز email زدن که فرستادنش و کل اين weekend می خوام ميخ کوب شم و بازی کنم.

خب من ازاينجا به بازی دعوت شدم و از اونجايی که بازی مربوط به تلويزيون است و در خونه ما تلويزيون خاموش نميشه مگر اينکه خواب باشيم، اين بازی خیلی هيجان انگيزه. در مورد علاقه من به تلويزيون می تونين از مريم بپرسين که معتقده تلويزيون من رو هیپنوتيزم می کنه. خب بریم سر بازی:

۱) زيباترين خاطرهء تلويزيونی شما چيست؟

همه خاطرات تلویزیونی زیبا هستند اما خب زیباترین خاطره من باید صبح های جمعه باشه که با تنبلی بیدار می شدم و مامانم اجازه می داد جلو تلویزیون با برنامه کودک صبحانه بخورم. به به!!

۲) آخرين فيلمی که شما را به گريه انداخت کدام بود؟

آخرین بار فکر کنم سر آهنگ Roxanne تو فيلم Moulin Rouge بود. هممم... خیلی وقت پیشه.

۳) کدام کمدين تلويزيونی شما را بيشتر می‌خنداند؟
راستش کمدین تلویزیونی خیلی خنده دار نیست و من Stand up Comedy رو ترجیح می دم. امید جلیلی، Russel Peters و Mike Harding خیلی می خندوننم. اما خب چند تا برنامه نیمه کمدی و نیمه Talk Show تو BBC هست که من خیلی دوست دارم بهترینشون Simon Amstell تو برنامه Never Mind the Buzzcocks است و Jonathan Ross.

۴) دوست داريد با کدام هنرپيشه جلوی دوربين بايستيد؟

راستش من دوست ندارم جلو دوربین وایستم اما اگر مجبور باشم ترجیح می دم با آدمی مثل Robert de Niro یا Sean Penn باشه.

۵) به نظرتان کدام بوسهء سينمايی زيباترين بوده است؟
راستش من خیلی بوسه های سینمایی رو دوست ندارم چون معمولا بی موقع، زیادی شدید و کلا مصنوعیه و آدم می دونه آهان الان وقتشه اما خب به نظرم بوسه آخر فیلم Jeux d'enfants وقتی که پیر شدن به نظرم خیلی زیبا بود.

۶) دوست داريد کدام جمله را در اخبار تلويزيونی بشنويد؟

من اخبار نگاه نمی کنم اما خب هر خبر خوبی خوشحالم من کنه.

۷) فکر می‌کنيد تکرار کدام برنامه ضروريست؟
به نظر من باید Top Gear رو تکرار کنن از اولِ اول.

۸) خنده‌دارترين سوتی تلويزيونی که ديديد کدام بوده است؟
پارسال تو برنامه انتخاب نماینده انگلیس تو Eurovision مجری برنده رو اشتباه اعلام کرد و حسابی خیط و ریط شد چون همه فکر می کردن کسی که مجری اعلام کرد برنده بشه و کسی که واقعا برنده شده بود خیلی افتضاح بود. وقتی مجری دوم اشتباه رو اصلاح کرد دیگه همه قاطی کردن و همه چی بهم ریخت و قیافه مجری ها و دوتا فینالیست واقعا جک بود.

۹) حاضريد کدام کارآگاه تلويزيونی را برای خود استخدام ‌کنيد؟

راستش من سریال های پلیسی نمی بینم و خیلی دوست ندارم اما House رو می پسندم و اون هم یه جورایی کارآگاهه دیگه.

۱۰) دوست داريد به کدام شوی تلويزيونی دعوت شويد؟
من دوست دارم دعوت شم به Fridaynight live with Jonathan Ross خیلی برنامه تعطیلیه و هر چی دلت بخواد می تونی بگی همش خنده و تفریحه.

۱۱) محبوبترين برنامهء تلويزيونی شما کدام است؟
در این لحظه بدون اینها زندگیم نمی گذره: House M.D , Prison Break, Lost, Heroes, Top Gear ,Simpsons, South Park می دونم خیلی زیاد شد اما خب گفتم که زیاد تلویزیون می بینم.

۱۲) چه ايده‌ای برای يک شوی تلويزيونی سرگرم‌کننده به نظرتان می‌رسد؟

یه برنامه که هم خنده دار باشه و هم جالب در این لحظه چون دارم کل سری های Top Gear رو دونه دونه کرایه میکنم و می بینم یه چیزی تو این مایه ها دوست دارم. نه اینکه در مورد ماشین باشه منظورم اینه که همچین سبکی داشته باشه. اگه دیده باشین می فهمین منظورم چیه. هم مهمون دارن هم کلی فیلم دارن هم خیلی همدیگر رو مسخره می کنن و آخرش هم یه کار خیلی دور از عقل یا دور از دسترس آدم معمولی می کنن و فیلم می گیرن و آخرش مثلا نتیجه می گیرن که برای Off Road رفتن ماشین 4WD لازم نیست.

۱۳) موسيقی لس‌آنجلسی را ترجيح می‌دهيد يا موسيقی سنتی را؟

سنتی رو به لس آنجلسی همیشه ترجیح خواهم داد اما کلا هیچ کدوم رو خیلی نمی پسندم.

۱۴) فيلم هنری را ترجيح می‌دهيد يا فيلم هاليوودی را؟

بستگی به موقعیتش داره اگه کلا هالیوودی سرگرم کننده تره اما خب آدم که همیشه برای سرگرمی فیلم نمی بینه!

۱۵) محبوبترين برنامهء مخصوص کودکان شما کدام است؟

من باغچه سبزيجات رو خيلی دوست داشتم و خب صد البته مورچه و مورچه خوار دوبله ايران.

**************************************************************************

اين آهنگ واقعا معرکه است اما نمی دونم چرا اين قدر کم تو راديو پخش می شه. فایل MP3 آهنگ رو هم گذاشتم روی اسمش کليک کنيد.

The Killers feat Lou Reed - Tranquilize

Cheers

منفجر می کینم پس هستيم، منفجر می شويم پس نيستيم

noreply@blogger.com (Hellawaits) — Thu, 08 Nov 2007 15:48:00 +0000

اين طور که به نظر مياد اينجا مورد مميزی ايران قرار گرفته. من که چيزی نمی نويسم که بخواد کسی رو اذيت کنه و از کلماتی که اين bot ها بهشون حساسن هم استفاده نمی کنم. نمی دونم چه خبره. اگه کسی می دونه بايد چی کار کرد خبر بده. آيا جايی هست که بهشون بشه گفت که از بسته بودن در بياييم.
----------------------------------------------------------------------------------------------
آخ اين هفته کار ريخته بود سرم. استادم جمعه پيش زنگ زده بهم و شاکی بود که چرا پيدام نيست و گفت دوشنبه برم پيشش و کارايی که اين چند وقت کردم رو بهش نشون بدم اما مشکل اينجا بود که من يه ماهی بود هيچ کاری نکرده بودم. هيچی چاتون خالی نشستم به اندازه يه ماه تو يه روز جون کندم. اما خب راضی بود و ديگه بهم گير نداد. بايد وضع زندگي ام رو مرتب کنم و بشينم يه خورده درس بخونم.

----------------------------------------------------------------------------------------------
ديروز تو دانشگاه یکی از استادهای روانشناسی یه بحث گروهی داشت که با گروه های مختلف دانشجو ها حرف می زد و نظرشون رو در مورد امنیت، تروریسم و این چیزها می پرسید و می ذاشت بچه ها بحث کنن و یه نفر هم یه گوشه ای یادداشت برمی داشت. يکی از دوستام هم شاگرد اين استاد بود و به خاطرش ما هم رفتيم. کلا بحث جالبی بود اما منو به اين نتيجه رسوند که عربها و پاکستانی های دانشگاه هر لحظه ممکنه منفجرمون کنن و بفرستنمون هوا. يکی بود که می گهت من اگر چيز مشکوکی ببينم يا خبر دار شم به پليس نمی گم و بی طرف می مونم!!!! جدا اين جماعت واقعا شتشو مغزی داده شدن. کاملا شاکيم کرده بود برگشته بود می گفت کلمه بروريسم رو من نشنيدم اصلا اين کلمه رو برای مسلمون ها در آوردن و تا ۵-۶ سال پيش اصلا وجود نداشت و فقط به مسلمون ها ميگن. بعد که بهش گفتيم که اين کلمه چند قرن که داره استفاده می شه و مثلا IRA (ارتش آزادی بخش ایرلند) هم تروريست شناخته می شه، می کفت من اونو قبول ندارم و اون ها يه مساله سياسيه و نه من اصلا قبول ندارم. خلاصه واقعا ترسيدم. خب همين هان که چند وقت ديگه بمب می بندن به خودشون و راه ميافتند مردم بيگناه رو می کشن به اسم مذهب.

واقعا تو دنيا هيچ چيز ترسناک تر از ايمان کامل نيست چون باعث می شه هر کاری بکنن بدون اينکه بترسن و احساس گناه کنن و گاهی حتی احساس وظيفه کنن و قکر کنن که اگر ما رو نکشن در واقع آخرت خودشون رو نابود کردن و به دستور خداشون عمل نکردن. خيلی توصيه می کنم که اين مستند رو اگر نديد حتما ببينين: The Root of All Evil

My Dying Bride - Cry of Mankind

Cheers

(ريا بهتر است با دورويی؟ (چگونه روشنفکر باشیم

noreply@blogger.com (Hellawaits) — Wed, 31 Oct 2007 15:36:00 +0000

الان از ناهار برگشتم، رييس هامون امروز دودر مردن و نيومدن در نتيجه من تا حدی می تونم وقت تلف کنم. داشتم می گفتم رفتم تو کافه هميشگی ناهار بخورم همه ميزهای کوچيکش پر بود غير از يکی که بين يه خانم و آقای انگليسی و دو تا خانم خارجی پرس شده بود. رفتم به زور خودمو سر ميز جا دادم. داشتم با مريم تلفنی حرف می زدم و به گارسون مهربون کافه يه "مثل همیشه" (the usual) گفتم و برگشتم به صحبتم با مريم. تلفن که تموم شد ديدم از پشتم سرم هنوز يه مکالمه فارسی دارم می شنوم. اون دو تا دختر پشتش سرم ايرانی بودن و داشتن قرار مدار يه مراسمی برای ايرانی ها رو می ذاشتن.

صحبتشون در مورد اين بود که چه مشروبی سرو کنن و چه غذايی باهاش بدن. اين قسمت جريانشون که اصلا بی سليقگی بيداد می کرد. تا اونجا که من فهميدم مراسم بیشتر مال خانواده های ايرانی هايی بود که اين اطراف زندگی می کردن و تو همچين مراسمی که بچه ها هم دعوتن به نظر من ويسکی سرو کردن هم نادرسته هم کمال بی سليقگی. معمولا همچين موقعيتی شراب يا شامپاين بايد بهتر باشه. حالا اينش بماند، تصميم گرفتن با ويسکی آش رشته بدن. به نظر من اين يه ترکيب عالی برای شکوفا کردن مردم!!!!! شايد هم من وارد نيستم.

بعدش يه خورده در اين مورد بحث کردن که ايرانی ها خيلی خجالتی و کم رو اند و به اين نتيجه رسيدن که اين ها همش از رژيم آخونديه و مردم رو بايد آگاه کرد تا از اين خرافه هاي اسلام دست بردارن. کم کم شروع کردن به اين که بعله مشکل کشور اصلا همين عامی بودن مردمه و بايد مردم رو تعليم داد و اينها و اگر مردم اهل مطالعه بودن وضع بهتر بود. خب تا اينجا قبول. بعد شروع کردن در مورد کتابهایی که خوندن حرف زدن همش تو مایه های دانیل استیل و امروز عاشقی می میرد و اینها بود و می گفتن که یکی از این کتاب های چرت رو ۷ بار خونده بودن. آخه این کتاب ها که فرهنگ رو بهتر که نمی کنه بدتر نابود می کنه.

من يه خرده حواسم به غذام بود که شنيدم دارن در مورد اين که دفعه آخری که رفته بودن مسجد و اين که فلان چادرشونو پوشيده بودن و حاجی فلان چيز و بهشون گفته بوده و گله می کرده که چرا کم پيدايين و بعد هم رفتن تو ابن مايه ها که آره اين پيش نماز جديد اصلا خوب نيست و حرفاش به خوبی آخوند قبلی نيست و آخوند قبلی خيلی حرفای با معنی می زد و تو زندان قرآن درمانی می کرده!!!!!!!!

من شايد خودم خيلی بی عقيده باشم اما بعضی ها خب اعتقاداتی دارن و تا وقتی نخوان عقايدشون رو به من تحميل کنن همه اعتقاداتشون محترمه اما اين جور دورويی و کم فرهنگی خيلی حرص منو در مياره. آخه قرآن درمانی؟؟؟ آدم اين همه راه بياد اينجا لندن بعد بره مسجد ايرانی؟ من اصلا فکر نمی کردم غير از سفارت جای ديگه مسجد ايرانی باشه ولی مثل اينکه هست يا من اشتباه فهميدم.به هر حال اين کند ذهنی و عقب موندگی و تحجر در حین روشنفکر نمایی و اظهار نظرهای آنچنانی حرص منو در مياره.

Noir Desir - Le Vent Nous Portera

Cheers

چرا مردم ديوانه شده اند؟

noreply@blogger.com (Hellawaits) — Fri, 26 Oct 2007 12:46:00 +0000

داشتم تو کافه روبروی شرکت ناهار می خوردم، يه پسر ۴-۵ ساله با مامانش کنارمون بودن،
پسر از مامانش پرسيد: مامان فکر می کنی سوار بی سر (Headless Horseman) کيه؟
مامان: نمی دونم ... به نظرتو کيه؟
پسر: من فکر می کنم که آدم بد داستان (Villain) باشه.
----------------------------------------------------------------------------------------------
تو XFM Radio يه مسابقه گذاشتن که به کسی که خوب تبليغ برنامه صبحشون رو بکنه و به برنده ۱۰،۰۰۰ پوند جايزه می دن. يه نفر ديروز زنگ زده بود و مدارکشو فرستاده بود که اسمشو عوض کرده گذاشته 104.9 XFM The Breakfast show with Alex Zane. يعنی الان اسم کوچيکش هست 104.9، اسم وسطش XFM The breakfast show و فاميليش with Alex Zane.
----------------------------------------------------------------------------------------------
اين هفته Virgin Radio يه مسابقه داشت که حاضرين چی کار کنين که دو تا بليط Led Zeppelin و ديدن تمرينشونو ببرين. برنده مسابقه اومد تو استوديو و ۳۰ تا برچسب موم به سينه اش زد و همه رو تو ۱۵ ثانيه ازش کندن، صدای فريادش تا هوا می رفت. فرداش هم رفت روی سينه اش Led Zeppelin خالکوبی کرد و رو پشتش Virgin Radio breakfast show و رو دستش لوگوی Virign Radio.

Led Zeppelin - Immigrant Song

Cheers

آتش کبريت خاموش

noreply@blogger.com (Hellawaits) — Wed, 24 Oct 2007 15:20:00 +0000

تا حالا شده بخوايين يه نامه بفرستين و احساس کنين عجيب ترين کار دنيا رو دارين می کنين؟من امروز بايد يه چک پست می کردم و کلی هيجان زده بودم، مدتهاست که نامه ای پست نکردم واسه همين يه خورده هيجان زده شده بودم. يه لحظه يادم رفته بود که تمبر رو بايد کجا بزنم. دارم فکر می کنم و می بينم که مدتهاست که نامه نفرستادم و هميشه email زدم. ديگه پول آب و برق و اينترنت رو هم يا پشت تلفن می دم يا online. واقعا زندگی رو راحت می کنه. البته خوب هر بار ديگه ای که می خواستم چيزی بفرستم می رفتم تو باجه و خود مسوول باجه همه کار رو می کرد، به جرات می تونم بگم ۱۰ سالی بود که پاکت رو با دست خودم تو صندوق پست ننداخته بودم.
----------------------------------------------------------------------------------------------
هوا هم که داره حسابی سرد می شه و قراره يه جبهه هوای سرد از سييبری بياد و تمام بريتانيا رو به مدت يکی دو هفته بگيره. می ترسم که خيلی خيلی سرد بشه و منم که به گوز بندم دوباره پس بيفتم. بدترين بخش سرما خوردن اينه که آدم يا بايد قيد سيگار کشيدن رو بزنه يا اگه مثل من نمی تونه و بايد بکشه هر سيگارش کوفتش بشه و زجر بکشه. من معمولا روند بهبودی سرما خوردگی مو از رو زجر سيگار کشيدن می سنجم، هر چی کمتر زجر بکشم يعنی دارم بهتر می شم.
----------------------------------------------------------------------------------------------
چند روزه که دارم به اين فکر می کنم که با اين ممنوع شدن سيگار تو انگليس ديگه وقتی می رم يه رستورانی و ازش خوشم مياد نمی تونم ازش کبريتشونو بگيرم و يادش باشم چون ديگه لزومی نداره که کبريت داشته باشن. اين فکر الان چند روزيه اذيتم می کنه. يکی از چيزهايی که تو رتبه دادن من به يه رستوران يا هتل يا ... خيلی تاثير می ذاشت طراحی کبريتشون بود.
----------------------------------------------------------------------------------------------
اگه برين اينجا می تونين به خودتون يه email بزنين که ۱-۱۰ سال ديگه براتون فرستاده بشه. واقعا چيز جالبيه، به خودتون چی می گين؟ چه تصوری از خودتون دارين بعد از مثلا ۶ سال؟ فکر می کنين کجا باشين؟ اصلا يادتون مياد که همچين چيزی برای خودتون فرستاده بودين؟ اصلا اونجا رو ديگه چک کی کنين؟

Bob Seger - Turn the Page

Cheers

*چگونه زير ميز گوشت شکار کنيم

noreply@blogger.com (Hellawaits) — Mon, 22 Oct 2007 11:24:00 +0000

يه اتفاق جالبی افتاد شنبه. عصری داشتم کانال عوض می کردم ديدم فينال راگبی داره شروع می شه. مريم پای تلفن بود و داشت با برادرش حرف می زد و منم هر چی گشتم چيزی پيدا نکردم ببينم گفتم يه ذره راگبی ببينم. همين شد که نشستم همشو ديدم و کلی حرص خوردم. بد فرم طرفدار انگليس شده بودم و داد و بيداد راه می انداختم. (توجه کنید که اولین بارمه دارم راگبی می بینم و ۳۵ دقیقه گذشت تا احساس کردم حدودا قوانینش دستگیرم شده ) مریم هم کف کرده بود که من واقعا دارم راگبی می بینم. به هر حال انگلیس باخت و آفریقای جنوبی برنده شد و من نشسته بودم فکر می کردم که این شانس منه که هر تیم سفیدپوشی که من طرفدارش بشم باید ببازه آخه؟ (فوتبال خودمون، اینم راگبی انگلیس)

اما باید اینو بگم که پسندیدمش. ورزشیه که تماشاش خیلی هیجان انگیزه و سرگرم کننده اس اما خب همه زخم و زیلین آخر بازی نصف بازیکنا باند پیچی شده بودن و بقیه هم خونی بودن اما نه خیلی جدی.

----------------------------------------------------------------------------------------------

جمعه شام با مریم و supervisor-هام شام رفته بودیم یه رستوران قبرسی تو شمال لندن. خیلی خوش گذشت و غذا خیلی خوب بود. کلی ماجراهایی تعریف کردن که از خنده آخرش دل درد گرفته بودم و نمی تونستم سر پا وایسم. بعد از غذا قهوه یونانی (قهوه ترک) خوردیم و من طبق عادت بعد از خوردن فنجونم رو بر گردوندم و یهو همه هیجان زده شدن که ااااا بلدیو اینا. حتی گارسون ها هم سریع میومدن که آهای بلدی؟ باید این عادت رو از سرم بندازم زیادی جلب توجه می کنه و هیچ فایده ای هم نداره چون هیشکی بلد نیست فال بگیره.

----------------------------------------------------------------------------------------------

من تو ماشینم Digital Radio می خوام. یه ایستگاه رادیوی هست به اسم Kerrang که من عاشقش شدم و خیلی خوبه اما مشکلش اینه که روی رادیوی معمولی فقط تو West Midlands پخش می شه و تو لندن نمی شه گوش کرد اما اگر Digital Radio داشته باشی تو لندن هم می شه گوش کرد و خیلی خوب می شه.

----------------------------------------------------------------------------------------------

آقا ملت همه سیاسی شدن. امروز دیدم یه آدم هایی تعطیلی که نگو و نپرس وبلاگ های سیاسی دارن. ای بابا این آخه چه وضعیه هر کی از ننش قهر می کنه سیاسی می شه.

----------------------------------------------------------------------------------------------
* عنوان مطلب اشاره داره به ماجرايی که سر شام پنجشنبه برام تعريف کردن.

در راستای علاقه بسیار به حضرت Nick Cave

Nick Cave and The Bad Seeds - The Weeping Song

Cheers

....... ماشين مشتی ممدلی

noreply@blogger.com (Hellawaits) — Mon, 15 Oct 2007 12:17:00 +0000

راستش من اين laptop-ام کند شده و بايد windows-اش رو دوباره بريزم اما حالشو ندارم اين که وقتی خونه ام حال ندارم چيزی بنويسم و نتيجه اش اين می شه که تو weekend هيچی نمی نويسم.

توی اين هفته کلی سرم شلوغ بود کارای شرکت که پدرمو در آورده بود و حسابی سرم و شلوغ کرده بود در کنارشم می خواستم ماشينمو عوض کنم و از اونجايی که تنبلی و تکنولوژی تو خونه ما حرف اول رو می زنه فقط online می گشتم. بالاخره ديروز يه ماشين پيدا کرديم که سالم و سرحال بود و خيلی هم خوشگل بود. حالا يه deposit دادم براش تا فردا برم همه پولش رو بدم و تحويلش بگيرم. کلی بابت اين خوشحالم. بالاخره از دست اين قراضه ای که الان سوارم راحت می شم. واقعا هر روز که با اين ماشينم ميام سر کارم نگرانم که نکنه آخرين روزم باشه.
چون در مورد ماشين و اينا حرف زدم امروز آهنگی رو می ذارم که وقتی می شنومش تو ماشين تخته گاز می رم و همه چی يادم می ره.

Muse - Starlight

Cheers

چگونه هندونه بار بزنيم؟

noreply@blogger.com (Hellawaits) — Tue, 09 Oct 2007 16:19:00 +0000

آقا من هم جدا بساطی برای خودم درست کردم اساسی. کلی کار دارم و سر کار تقريبا اصلا وقت سر خاروندن ندارم و با وجود اين ها راه افتادم PhD بخونم و حالا مثل خر تو گل موندم و همش دارم دور خودم می چرخم.

امروز تو راه شرکت يه چيزی خيلی توجه ام رو جلب کرد اين بود که اينجا Van يه ماشينيه که همه جا می بينی و خيابون ها رو پر کردن در حاليکه تو ايران خيلی کم ديده می شن. داشتم فکر می کردم که خب پس تو ايران تعمير کار ها و delivery ها چی سوار می شدن پس. يادم اومد که تو ايران خب ۹۰٪ تعمير کار ها و اين ها موتور سوار می شن و اگر مثلا خيلی جنس داشته باشن ديگه آخرش يا يه پيکان دارن يا وانت. هنوز تو ايران اين قضيه جا نيفتاده که خب آدم می تونه همه وسايل مورد نيازشو همراهش داشته باشه. چند دفعه پيش اومده که يکی مياد يه چيزی رو تعمير کنه و می گه من اون آچار فلانم همراهم نيست قردا ميام يا که ميگه خب شما برو فلان قطعه رو بگير از فلان جا، گرفتيش خبر بده بيام وصل کنم. در حاليکه اينجا خب طرف تقريبا همه چي پشت van-اش داره و ديگه علافت نمی کنه. اگر هم يه چيز عجيبی بخوای که همراهش نباشه می ره می خره مياره خودش وصل می کنه. در مجموع احساس می کنی وقتت ارزش داره. از طرفی تا حالا شده يه چيزی (بسته ای، قطعه ای) برات پشت وانت بيارن و يا بارون خورده يا خاک کثيف هوا نشسته روش و کثافت شده و يا اينکه اينقدر آفتاب خورده که تغيير شکل داده؟ بله خب اگه van داشتن اينجوری نمی شد. البته خب در مضراتش می شه گفت که مثلا نمی شه پشت van هندونه بار زد و سر کوچه فروخت. نمی شه گوسفند پشتش سوار کرد. اگه خونواده رو بريزی پشتش و بری سفر نمی تونن بيرون رو ببينن و رو ماشين پشتيشون آشغال بريزن.
اين آهنگه رو اينقدر اين يه ساله تو راديو شنيدم ديگه واقعا خوشم اومده و معتادش شدم بد.

Snow Patrol - Run

Cheers

روزی که پارسيان می آيند

noreply@blogger.com (Hellawaits) — Fri, 05 Oct 2007 12:48:00 +0000

ديروز تو دانشگاه ما اولين Event ما با Persian Society برگزار شد. نمی خوام به هيچ وجه تلاشهای commity سالهای قبل رو زير سوال ببرم اما واقعا يه چيز ديگه بود. اولا که پذيرايی خيلی خوبی داشتيم و همه چيز از حمس گرفته تا کالباس و دلمه و ماست و خيار داشتيم نوشيدنی هم حسابی بودش همه شرابها تا ته نوشيده شد. ما هم سعی کرديم با همه کسايی که اومده بودن چند دقيقه حرف بزنيم و کسی تنها نمونه و فکر نکنه که Society مال کس ديگه ايه و قديمی ها ارجحتی دارن به جديدا. نقشه مون گرفت و تقريبا همه با هم آشنا شدن و کسی احساس غريبی نکرد. وقتی اشکان کارشو شروع کرد و رقص و اينا شروع شد تقريبا همه خودمونی شده بودن و رقصيدن و آخر شب هم همه با قيافه های راضی و خوشحال رفتن خونه شون.
به نظر من خيلی خوب بود چون اولين Event-ای که خودم رقته بودم رو يادم مياد. تازه ۲ هفته بود که اومده بودم اين دانشگاه و هيچکس رو نمی شناختم. اون روز زياد جالب نبود، اصلا احساس نکردم که society خودمونه مثل اين بود که رفتم يه مهمونی تولدی و هيچکس نمی شناسم و دليل دعوت شدنم هم اين بوده که مثلا همسايه بالايی بودم و دعوتم کردن که از صدای آهنگشون شکايت نکنم. اما امسال اصلا اينطوری نبود. سعی کرديم که اين احساس رو به بچه ها بديم که اينجا خونه خودشونه و همه دعوت بودن و آدم مهمی هستند و فکر کنم که موفق هم بوديم.

Lou Reed - A Walk On The Wild Side

Cheers

مرکز موسیقی بتهوون

noreply@blogger.com (Hellawaits) — Wed, 03 Oct 2007 10:37:00 +0000

بعد از 54 سال فروشگاه بتهوون تعطیل شد
این اولین چیزی بود که امروز توی BBC به چشمم خورد. واقعا می شه تهران رو بدون بتهوون تصور کرد؟
یادم میاد اولین باری که رفتم توش حدودا 7-8 سالم بود و کاملا خشکم زده بود تو کشوری که موسیقی در نسل من تا اون روز حرام بود دیدن اون همه نت موسیقی، نوار کاست، کتابهای نیمه خاک خورده در مورد موسیقی و نوازنده ها و آهنگ سازها و بالاخره مجسمه های نیم پیکرشون مثل یه معجزه بود. همون جا این قدر این ور و اون ور زدم تا مامانم یه نیم پیکر Mozart برام خرید. سفید سفید. توی سالها ابن مجسمه از روی پیانوم به توی اتاقم و بالعکس در حال حرکت بوده و هنوز بعد از 18-19 سال اون مجسمه تو ایران تو اتاقمه. الان که داشتم این مقاله می خوندم فقط همون مجسمه تو ذهنمه. سالها بلیط تک و توک کنسرت های قابل تحمل رو از بتهوون می خریدم. بلیط اولین و آخرین کنسرت UMC رو با دوستم بابک رفتیم از اونجا خریدیم، 27 تا بلیط. وقتی که کل کنسرت لغو شد هم رفتیم پسشون دادیم.

نمی دونم، حتما خیلی های دیگه مثل من خاطره شون از موسیقی قابل تحمل و گاه قابل تحسین در ایران یه جورایی به بتهوون ختم می شه. این جماعت بلاد کقر اما آیا هرگز می فهمن من الان چه حسی دارم؟؟؟

بتهوون هم رفت تا بعدی چی باشه.

Paul Simon and Art Garfunkel - The Sounds of Silence

Cheers

به کدامین سو چنین شتابان

noreply@blogger.com (Hellawaits) — Tue, 02 Oct 2007 13:56:00 +0000

هم.....

حدودا طرفهای March 2006 بود که من و Mariolatrous شروع کردیم تو بلاگفا چرت و پرت تحویل مردم دادن. مدتی گذشت و همه چیز خوب بود اما وقتی Masters من تموم شد و یه مدت آواره این در و اون در شدم کم کم نوشتن از سرم افتاد. بعدش هم که افتادم دنبال کار پیدا کردن و هر چی کار پیدا نکردم بیشتر بی اعصاب شدم و یه روزی هم اصلا رفتم و در اونجا رو تخته کردم.

حالا که نزدیک یک سال که سر کار می رم و مزه پول حسابی زیر دندونم نشسته گفتم بد نیست برگردم زر بزنم

تو این مدت کلی اتفاق افتاد، کلی فیلم دیدم، کلی کتاب خوندم، کلی آهنگ گوش کردم. از کلی آدم ها که قبلا خوشم میومد متنفر شدم. از کلی -bandهایی که دوستشون نداشتم خوشم اومد. با کلی آدم جدید آشنا شدم و ازشون خیلی چیزهای جالب یاد گرفتم. کلی پول در آوردم، دو بار ماشین خریدم، یه بار پلیس دستگیرم کرد، بعد از دو سال رفتم ایران و خیلی خوش گذشت، شروع کردم به PhD خوندن و به ظور کلی اندازه 5 سال زندگی کردم

الان که دارم مرورش می کنم خودم باورم نمی شه که این همه اتفاق تو این مدت کوتاه افتاده باشه. خیلی چیزها برام عوض شدن و خیلی بیشتر از همیشه احساس می کنم که به سرعت دارم پیر می شم و هنوز 10% از کارهایی که می خواستم بکنم رو هم انجام ندادم

از طرفی هم خیلی راضیم، برای اولین بار در زندگیم کاملا رو پای خودم وایستادم و دارم کلی چیزها رو تجربه می کنم. برای خودم یه تلویزیون گنده خریدم و یه Playstation 3. تجربه جالبیه. این که وقتی می خوای یه پولی خرج کنی می تونی توجیح کنی که خودت زحمتشو کشیدی خودتم می خوای آتیشش بزنی

به یاد گذشته ها یه Clip هم می ذارم که تازگی دیدم و خیلی خوشم اومده. هم خوش ساخته، هم ملودی خوبی داره. Lyric معقولی روشه که به هارمونیش میاد و کلا خیلی سر تر از کارهای underground معموله

کاوه یغمایی - اولین حرف

Cheers

پیدایش

noreply@blogger.com (Hellawaits) — Mon, 01 Oct 2007 14:21:00 +0000

خب، بالاخره بعد از یک سال و اندی بلاگ من دوباره متولد شد. خیلی طول کشید که وقتشو پیدا کنم و دو زبانه بودنش رو راه بندازم اما دیگه تموم شد.الان سر کارم و هر لحظه ممکنه مچم رو بگیرن. عصر که رفتم خونه یه پست درست و حسابی می ذارم و اساسی افتتاح می کنم

Cheers